VERSİYON 2

                  http://www.groups.yahoo.com/group/fantaziyazarlari     

Falador: Avci bir elf (ayrica hikayemizin ekseninde olan bas kahraman).

Paasat: Falador`un tek dostu, son zamanlarda oklarinin etkisini kuvvetlendirmek icin iksirlerle ugrasan yari-elf bir avci.

Alazonda: Kasabanin buyucusu ve kehanet delisi.

Duldarin Ormanlari: Falador`un cocuklugundan beri vakit gecirdigi ve avcilik yaptigi yegane yer...

Andowanum:Buyuk Elf Kralligi (Kadim Savaslari`ndan sonra yikildi).

Lajisoero: Andowanum´un  en kudretli kralı.

Bamaslau: Andowanum´um  baş  komutanı (ayrıca Lajisoero'nun en büyük oğlu).

Pahodyag: Andowanum´un  en cesur savaşçı  prensesi (ayrıca Lajisoero'nun kızı).

Madjsali: Bir zamanlar dünyada yaşamış en kudretli büyücülerden bir tanesi (ayrıca Kadim Savasları'nın komutanı- ve tüm müsibet irklarin temsilcisi).

Hadforie: Hapsolmuş iskeletlerin kurtulmasi icin bulunmasi gereken yasam pinari.

Daaskeona(Alhaz): Kadim savaslari´nda diriltimis elflerin hapsoldugu yer.

Arian: Bati ordularinin komutani.

Nôtan: Paasat´in gumus kilici.

Lumer: Falador´un altin kilici.

Written by:Pınar Yanardağ

Gumusi bir karanlik safagi golgeliyordu… Bir ucu Duldarin Ormanlari`na bir ucu da vadiye uzanan  eski dag patikasi, kuzeybatida  iri kayalarin ve durgun nehrin arasindan dibi sislerle ortulmus, ufak bir kulubeye uzaniyordu…

Kapi gicirdayarak acildi ve  bir erkek, elinde yayi, sirtinda ok sadagi ile disari cikti…Av torbasi bir omzunda gevsekce asiliydi...Ince yapisi, griye bakan kahverengi saclari, sivri ucu kulaklari onun bir elf oldugunu anlamaya yeterdi...

   ***     ***    ***

Derin, yesil gozleriyle havayi suzdu…Yuce daglara ugursuzca yerlesmis sise bakarak:  “Bugun av icin pek iyi bir gun degil…” diye dusundu, ama sececek pek alternatifi de yoktu, son zamanlarda kasabaya yalnizca avlarini satmak icin gidiyordu cunku kasaba halki gittikce daha sacma hikayeler anlatmaya baslamisti: kehanetler, tilsimlar, efsaneler… “Hepsi su Alazonda denen deli karinin basinin altindan cikiyor…” diye dusundu. Paasat`a da gidemezdi, cunku o da son zamanlarda avlanmak yerine kafayi iksirlerle bozmustu. Dikkatini avlayacagi yarasalara vermeye calisti, boyle sacmaliklari dusunmek bile vakit kaybiydi…

Kucuk patikadan yavas yavas ormana dogru yurumeye basladi, orman hala karanlik ve sisliydi…

                          ***     ***    ***

Saatlerdir avlaniyordu ama sadece yedi yarasa yakalayabilmisti...Gunes dogarak agaclarin tepesinden isik kumelerini yaymaya basladi, Falador kisik sesle bir kufur savurdu…Gundogumunun altin rengi loslugu, yarasa avlamasi icin elindeki son sansi da aliyordu. Bu lanet yarasalar da neredeydi?

Gittikce ormanin derinliklerine dogru yurumeye basladi, gittikce daha serin, daha karanliklasan, mecbur olmadikca gitmedigi bolgelere… Genis yaprakli, yesil tomurcuklu agaclarin yerini , kasvetli ceviz agaclariyla kapkara yaprakli, urkutucu agaclar: mis kokulu sumbullerin ve yemyesil cimenlerin yerini pis kokulu, kara yosunlar almaya baslamisti…

            Ormandaki en ufak degisiklige bile duyarli olan Falador, tum dikkatiyle etrafi dinliyordu... Bu alisagelmedik, garip sessizlik de neyin nesiydi? Sanki butun yarasalar gizli bir anlasmaya varmislardi da uzaklara ucmustu ya da gizleniyordu… Falador`un avlayabildikleri ise ormanda tek tuk gozuken - belki de yolunu kaybetmis- yarasalardi...

                                 *** *** ***

         Falador sekizinci avininin ardindan yayini gerdi, okunu hizla firlatti...Zamanlama mukemmeldi…Okun hedefi vurmasindan saliseler sonra yarasanin urkutucu, tiz sesi tum ormanda  yayildi… Sekizinci avini da hemen torbasina koydu.

“Bir tane daha...“ diye dusundu, ve son avi icin etrafi kollamaya koyuldu…

Avlayacagi yarasadan baska birsey dusunmeksizin saatlerdir yuruyordu…

“Iste, orada!”

Sonunda bir yarasa daha gormustu iste, sinsi adimlarla hizla takibe koyuldu. Orman`daki tek ses avci botlarinin kurumus yapraklar uzerinde cikardigi melankolik sesti... Keskin gozlerini avinin uzerinden bir an olsun  ayirmiyordu…Yarasa sanki olan bitenden haberdarmis gibi delice kanat cirpiyor, kacinilmazi geciktirmeye calisiyordu...Falador avi icin uygun zamani kolluyordu, sonunda yayini -suphe goturmez bir meydan okuyusla- gerdi, ve hedefine hizla firlatti…

Ancak okunun hedefi vurup vurmadigini asla goremedi...

Sanki yer ayaginin altindan kayiyor gibiydi...Nafile cirpinislar ona hicbirsey kazandirmiyordu...Dipsiz bir kuyuda dusuyor, dusuyor, dusuyordu...

                                 ***   ***   ***

Falador uyandiginda ortalik zifiri karanlikti… Kalbi kut kut atiyordu…Ne oldugunu hatirlamasi icin birkac dakika gecmesi gerekti...Sessiz karanlikta hicbirsey goremeden cilginca etrafina bakiyordu…

Written by: Kerem Kayacan:

Nerede olduğunu düşündü. Hiç bir fikri yoktu. Son hatırladığı uzun bir düşüştü. Sakinleşmek için yerde bir süre daha kaldı. “Bundan daha kötü durumlarla karşılaşmıştım” diye düşündü, “Nerede olduğumu anlamak için burada oturmanın bir faydası yok”. Yavaşça yerden kalktı. Meraklı ama temkinliydi. Bir şeyler görebilmek ya da en azından hissedebilmek için dikkatini toplamaya çalıştı. Gözleri karanlığa uyum sağlamaya başlamıştı. İlk fark ettiği şey, bulunduğu yerin sandığı gibi küçük ve dar bir çukur değil, oldukça geniş bir mağara olduğuydu. Yumuşak zemin, düşüşten neredeyse hiç zarar görmeden kurtulmuş olmasını açıklıyordu. Kaburgalarındaki hafif sızlama türüne göre güçlü olan avcı elf için büyük bir sorun değildi.

Bir çıkış yolu aramak için yürümeye hazırlanan Falador, düşmeden önce elinde olduğunu hatırladığı yayı aklına gelince durdu, “Babamın benim için yaptığı yayı bulmadan gitmeyeceğim. Buralarda bir yerde olmalı”. Yere baktı, bir şey görmek çok zordu. Elleriyle aramaya koyuldu. Soğuk ve ıslak toprak rahatsız ediyordu ama yayını bulmak istiyordu. Dakikalarca aradı ama pürüzsüz ahşabı parmaklarının ucuyla hissettiği andaki mutluluğu her şeye değerdi. “Buradasın işte!” diye söyledi kendi kendine ama sevinci daha büyük bir üzüntüye dönüştü, “Lanet olsun! Kırılmış!”. Bir yay ancak tek parça halinde işine yarardı ve yayı için üzülmeye ayıracak zamanı olmadığını düşündü. “Şimdi yapmam gereken tek şey bir çıkış yolu bulmak”, yüksek sesle konuşması kendini güçlü hissetmesini sağlıyordu. Geçebileceği bir açıklık bulmak için duvarlara yaklaşırken bu güce ihtiyacı olacağını hissetti.

Büyük bir daire çizerek mağaranın duvarlarını arayınca, Falador'un bulabildiği tek bir geçit vardı; daha derine inen bir tünel. “Gitmek istediğim son yer toprağın altı ama başka çarem yok gibi görünüyor” diye aklından geçirdi elf. Avcı hançerini eline aldı ve içeri ilk adımını attı. Tünel oldukça dar ve alçaktı. Neyse ki ellerinin üzerinde yürümesi gerekmiyordu. Tünel tahmin ettiğinden uzundu. Neredeyse bir saat yürümüştü. Ama fark ettiği bir şey biraz da olsa tüneli bulduğunda yaşadığı hayal kırıklığını götürdü; tünel sürekli aşağı inmiyordu. Uzun bir zaman düz yürümüş, hatta bazen eğimin yukarıya yöneldiğini hissedince yeryüzüne yaklaşma düşüncesiyle gülümsemesine engel olamamıştı.

Uzun yürüyüş tecrübeli ve güçlü avcıyı yormuştu. Başını eğerek yürümesinin dışında zemin, Falador'un yürüyüşünü hiç de kolaylaştırmıyordu. Bir süre oturup dinlenmenin iyi olacağına karar verdi. Hançerini belindeki kınına sokup oturdu. Kaburgalarındaki ağrı yüzünü buruşturmasını sağlayacak kadar kötüleşmişti. Bir an önce evine gitmek istiyordu. Bir daha görebileceğinden emin olmadığı halde evini düşündü. “O kapı gıcırtısını bile çok özledim” diye geçirdi içinden. Ama kötü düşünceleri hemen aklından uzaklaştırmaya çalıştı. Paasat'ı düşündü, tek arkadaşını; “Seni piç, şu anda yanımda olmanı her şeyden çok isterdim” .

Falador yola devam etmek için ayağa kalkmaya hazırlandı. Ama birden nefesini tuttu. Bir ses mi duymuştu? Evet, kanat sesleri; ilerlediği yönden geliyordu. Bir kuş belki, ya da bir yarasa… Tekrar oturup bekledi. Sesler güçlendi, sahibinin ne olduğunu anlaması uzun sürmedi. Küçük bir yarasa sürüsü çığlıklar atarak başının üzerinden geçti. “Anlaşılan orada bir şeyler var” diye düşündü Falador. Hançerini tekrar eline aldı ve yola koyuldu.

Avcının yürüyüşü bu kez o kadar uzun sürmedi. Yürümeye başladıktan kısa bir süre sonra hava akımının arttığını hissetmişti. Bir süre daha yürüdükten sonra tünelin ucunu gördü. Anlaşılan tünel başka bir mağaraya açılıyordu. Hevesle çıkışa yaklaştı ve kendini tünelden dışarı attı. Artık daha rahat nefes alabilirdi. Ciğerlerini ferahlatmak için kollarını açtı ve başını yukarı kaldırdı. İşte o an Falador daha önce hiç karşılaşmadığı bir manzara gördü. Binlerce yarasa yüksek mağara tavanından sarkıyor, yüzlercesi de uçuyordu.

“Demek buradasınız. Sizi buldum işte. Ama avlanmak için dışarıda olmanız gerekirken neden burada?”

Written by: Pınar Yanardağ ;

Falador gözlerine inanamıyordu, binlerce yarasa mağaranın tavanında
pervasızca uçuyordu...Mağaranın ortasına baktığında az onceki sesin
nereden geldiğini anladı…Karşısında bir grup yabancı duruyordu, hepsi
uzun, siyah cüppeler giymişlerdi, grubun önünde -lider olduğu her
halinden belli olan- garip görünüşlü adam duruyordu… Ne çeşit
yaratıkların elinde olduğunu bilmiyordu, elf olamazlardı-bir elf
onların yanında bir cüce kadar çelimsiz ve küçük kalırdı…Ama normal
bir insandan çok daha büyük gözüküyorlardı ve görünen o ki Falador'un
işini bitirmeye hazırlardı…Falador bunların ne cins yaratıklar
olduğunu anlamak için bir kez umutsuzca yüzlerine doğru baktı ama
cüppelerinin başlıkları suratlarını gölgelere boğmuştu…Tamı tamına
altı kişiydiler…Ve Falador hiç bilmediği bir yerde bu altı kişiyle ve
binlerce yarasayla, karanlık bir mağarada yapayalnızdı…Ama hayir,
yilmayacakti, umutsuzluğa meydan yoktu…Ne olursa olsun bu cikmazdan
kurtulacakti...Hançeri hala elindeydi, ama bu kadar kişiye ve
yarasaya karşı tek başına ne yapabilirdi ki? Zihninin
derinliklerinden sağduyusu tam zamanında fısıldadı: ateş!..Evet,
çakmaktaşı hala avcı çantasındaydı. Soğukkanlılığını korumaya
çalışarak çabucak elini çantasına götürdü, birsürü ıvır-zıvırın
içinde çakmaktaşını bulmakta zorlanıyordu… Sonunda eli şekilsiz taşa
ulaştı. "Buldum!" diye geçirdi içinden, buyük bir mutluluk dalgası
yavas yavas tum vucudunu sarıyordu, en azından kendisini
savunabilirdi artık…Ama o daha çakmaktaşını çantasından çıkaramadan,
karşısındaki kara figür yeniden konuşmaya başladı, sesi sert ve
soğuktu… "Yerinizde olsaydım o çakmaktaşını
çıkarmazdım ...Karşınızdakinin dost ya da düşman olup olmadığını
bilmeden böyle birşey yapmak pek de akıllıca olmaz, değil mi? "
Falador şaşkınlık içinde- ve hala geçirdiği şokun etkisinde önce
neler olduğunu anlayamadı…Sonra ürkütücü gerçeğin farkına vardı:
Çakmaktaşını çıkaracağını da nereden biliyordu? Falador'un sağduyusu
yeniden fısıldadı: zihnini okuyor…

Falador'un bu bilmeceyi çözmeye sabrı yoktu, bir an once şu lanet
olası adamların işini bitirmek ve buradan kurtulmak istiyordu…
Kara figur yeniden konuşmaya başladı: "Sizi temin ederim, düşman
değiliz ve size zarar vermeye niyetimiz yok, bu yüzden artık saçma
korkularınızı silin ve bizimle gelin .."
Falador'un şu an ihtiyacı olan son şey nasihat dinlemekti, hem de
altı manyaktan…Hızlı bir hareketle çakmaktaşını çıkardı, elleri
titriyordu...Ne kadar aptaldı! Çakmaktaşı kendi kendine yanmazdı ya!
Hızlı düşünmesi lazımdı- paniğe zaman yoktu… Hemen aklına kırık yayı
geldi ve babasının ona tek hatırası olan yayını yakmak zorunda
kaldığı için bir taraftan yayı tutuştururken bir taraftan da bildiği
bütün küfürleri savuruyordu…Yayı tutuşurdu ve etrafını görmek için
kısık ateşi mağaranın ortasına, adamların olduğu yere doğrulttu.. O
an kalbinde ölümün soğukluğunu hissetti, gözlerine inanamiyordu…Az
once konuşan adamin kemikli suratina bakti, artık yanan yaydan gelen
kısık ateş, cüppe başlıklarının arkasındaki esrarengiz yüzleri
aydınlatmıştı, bunlar insan değildi, bunlar iskeletti- yaşayan
iskeletler…Hayır, aklı ona bir oyun oynuyor olmaliydi, boyle şeyler
ancak kasabadaki kıyamet alametçilerinin saçmasapan hikayelerinde
olurdu…Falador olanlara inanmıyordu…Bir an once bu kabus bitsin ve
uykusundan uyansın istiyordu…
Gittikçe parlayan ateş yüzünden binlerce yarasa mağaranın
tavanında uçuşmaya başladı…Ortalık tam bir kaos alanına dönmüştü… Bir
taraftan neler oldugunu anlamaya calisirken, bir taraftan da -farkina
varmadan- geri geri yurumeye basladi... Bir an dengesini kaybetti;
taş duvarın sonuna gelmişti artık…Hizla donup bakti, bir ciglik
kopartti ve bir refleks hareketiyle geriye dogru sicradi...Taş
duvardan çıkan iskelet onu yakalamak istercesine elini ona doğru
uzatıyordu…Artık gittikçe parlayan ateş mağaranın içini
aydınlatmıştı, tum duvarlar el ve ayaklarindan prangalanmis
iskeletlerle doluydu... Falador korkak bakışlarını gruba doğru
çevirdiğinde artık nefes bile almaya takatinin kalmadığını hissetti…
Artık sonu gelmişti, kara figur yarasaların tiz çığlıkları arasında
yeniden konuşmaya başladı: "Bilemezsin Falador…Tam bin yıldır bu anı
bekliyorum…Tam bin yıldır…"

written by: muyz:

Kendi ismini duymuş ve buna çok şaşırmış olmasına

rağmen Falador, bu keşmekeş den kurtulmak için bir yol

bulması gerektiğini biliyordu. Hem de her şeyden çok

daha iyi bir şekilde, hatta bunu hatırlaması için

cüppeli adamların onun çevresini sarmaya başlamasına

yada onunla ismiyle konuşan kişinin ellerinin

cüppesinin içine doğru kaymasına da gerek yoktu.

Başının üstünde uçan binlerce yarasa bunu zaten iyi

bir şekilde hatırlatıyorlardı.

Yarasalar elindeki yanmakta olan ateşe tepki olarak

mağaranın her yerinde uçuyor, özellikle Falador'un

geldiği geçide doğru kaçmaya çalışıyorlar ancak ateş

yüzünden bundan vazgeçiyorlardı… Falador elindeki ateş

ile etrafında bir kaçış yolu ararken şimdide bu

duvarlara zincirlenmiş cesetleri düşünüyordu. Acaba

bende mi onlardan biri olacağım? Bu adamlar kim?

Benden ne istiyorlar ve de en önemlisi buradan nasıl

kurtulacağım?

Buradan kaçamazsın dedi aynı ses. Bu anı o kadar uzun

süredir bekliyoruz ki… Falador kimin konuştuğunu gayet

iyi bilse de başka çaresi olmadığı için yine de adamın

kemikli yüzüne bakmak zorunda kaldı, en kötüsü de

adamın eli şimdi cüppesinin içinde bir şeyleri bulmuş

ve onu dışarı çıkartıyordu. Bu, ya bir büyü malzemesi

yada bir hançer olabilir dedi Falador, hangisi olursa

olsun benim işimi kolaylaştırmayacak. Tamda bu

cüppenin içinden çıkacak şeyin önünden kaçmak için bir

yol ararken binlerce yarasanın arasında güçlükle ona

doğru ilerleyen diğer cüppelileri görmüştü. Hepsinin

elinde parlak birer kıvrık hançer kendisine şüpheyle

bakarak ve kahrolası yarasalardan sakınarak Faladorun

çevresini sarıyorlardı özelliklede arkasına geçmeye

çalışarak. Artık bizimsin… dedi soğuk ses. Faladorun

kaçmaya başlaması için başka bir şeye ihtiyaçı yoktu…

öncelikle elindeki ateşi refleks olarak konuşana attı.

En azından çıkardığı şeyden kurtulabileceğini ümit

ederek. Daha sonrada zifiri karanlıkta geldiği

tanrıların cezası tünele doğru koşmaya başladı.

Yapacağı şeyi önceden hissetmiş olan bir cüppelinin

önüne atlamasına rağmen ondan sıyrılarak tünele

girmeyi başardı, ve onunla beraberde binlerce yarasa…

Büyük mağaradan dar tünele doğru tam bir kargaşa

akıyordu… Falador ve yarasalar. İki tarafta bu

durumdan pek memnun değillerdi,  bazen Faladordan

sakınarak uçan, bazende onu önlerine katıp

sürükleyerek, uykularından uyanmış, ateşten yayılan

ışıktan ürkmüş, binlerce yarasa. ve de bilmediği bir

mağarada canı  daha da önemlisi ruhu pahasına bütün

gün avladığı yarasalar ile arkasındaki adamlardan

kaçmaya çalışan bir elf…  Hiçbir şeyi düşünmeden bir

an önce bu beladan kurtulmaya çalışan ve de nereye

gittiğini göremeden en önemlisi de düşmemeye

çalışarak, peşindeki adamlardan kurtulmaya çalışan

Falador, Cüppelilerin kim olduğunu, neden onu çok uzun

zamandır beklediklerini, ellerindeki kıvrık hancerler

ile ne yapacakalarını ya da ismini nereden bildiklerini

daha sonra düşünecekti. Tabi hayatta kalırsa, tabi bu

yarasalar onu bir çıkışa götürüyorlarsa… tabi

arkasındaki adamlar ona yetişemezse…

written by:Pınar Yanardağ ;

Falador tünelde, hiç durmadan - etrafına ve yolunu kapatmaya çalışan yarasalara aldırmadan- nefes nefese dakikalardır koşuyordu...Arkasına doğru hızla- ve büyük bir endişe silsilesiyle- baktı...Görünüşe göre iskeletler peşini bırakmıştı, ama bu bir tuzak da olabilirdi...”Ne olursa olsun bu dipsizlikte boğularak ölmeyeceğim...” diye düşündü- muhtemelen iskeletleri atlatmıştı, peşini bırakmayan yarasalar sürüsü de görünmüyordu artik... Simdi bu kuyudan çıkmak için bir yol düşünmeliydi...Belki bir ip bulabilirdi...Belki kuyudan tırmanmaya çalışabilirdi... Falador kafasını bu ve bu gibi düşüncelere boğduğu için ilk önce karşısındaki yolun ikiye ayrıldığını anlayamadı...Olan bitenin farkına varınca önce şaşırdı, sonra zihnini kurcaladı; ama hayır, gelirken yolun ikiye ayrıldığını hiç hatırlamıyordu...”Nasıl olur?” diye düşündü ama sonra -heyecandan ya da kafasını kurcalayan düşüncelerden- gelirken bu yolun farkına varmadığına karar verdi...Ama şimdi bir karar vermek zorundaydı; sağdaki yol mu, yoksa soldaki mi geldiği yoldu? İkisi de birbirinden karanlık ve  tekinsiz görünüyordu ama bir şeçim yapmak zorundaydı -burada düşünerek vakit harcayamazdı; her an kemikli bir el arkasına yapışabilirdi...Bir çıkış keşfetme umuduyla çamur kaplı yüzeyi inceliyordu ama karanlık, elf gözlerini bile alt etmeyi başarmıştı- ortalıkta değil ayak izi önünü bile görmek mümkün değildi... Falador sağduyusunu dinlemeye çalıştı; sağa dön... Düşünmeye vakit yoktu, hemen sağa döndü, hızla yürümeye devam etti... Dakikalardır hiçbirşey düşünmeksizin yürüyordu, sonunda yol gittikçe genişleyerek açıldı -ve yine yuvarlak- bir odaya vardı...Bu oda daha önceki odadan daha küçüktü ve -çok şükür ki- o altı kaçıktan ve duvardan sarkan iskeletlerden eser yoktu...Ama geldiği yolun bu olmadığı da aşikardı...”Sola dönmem gerekirdi...” diye düşündü ve belki başka bir çıkış yolu vardır umuduyla etrafı keşfetmeye koyuldu...Elf gözlerini biraz daha zorladı - ne de olsa yeryüzünde karanlıkta en iyi görüşe sahip ırk elflerdi...Geniş ve yuvarlak odanın sağ tarafında bir karaltı olduğunu fark etmesi uzun sürmedi; temkinli bir şekilde yanına yaklaştı, bu taştan bir lahitti...  Üzerindekileri okumak çok zordu - herhalde yazılar aşınmıştı...Falador lahitteki yazıların bir kısmını okuyabildi:

 “ Bamaslau”

Bu isim nedense Falador'a yabancı gelmemişti...Zihnini kurcaladı, bu ismi nereden hatırlıyor olabilirdi? Nafile zorlamalar bir işe yaramıyordu- Falador bu ismi nereden tanıdığını hatırlayamıyordu... Bu konu hakkında kafa yormayı başka bir zamana bırakarak yeniden odayı keşfetmeye koyuldu; tozla kaplı duvarları bir geçit var mı diye incelerken zaman zaman kalkan toz bulutları yüzünden hummalı öksürüklere boğuluyordu... Odanın sağ yarısında tarama yapmayı bitirip sol yarısına geçtiğinde, benzer bir lahitin daha bulunduğunu gördü; ama bu sefer üzerinde yazılanlar farklıydı- ve okumak daha kolaydı:

“Lajisoero kızı Pahodyag”

Falador okuduklarına inanamıyordu... Lajisoero kızı Pahodyag...Lajisoero kadim elf kralının ta kendisiydi: Pahodyag ise kralın kızı, cesur elf savaşçısı prensesti...Az önce hatırlayamadığı Bamaslau ise kendini ülkesi için feda eden prens... Falador'un gözlerinden yaşlar süzülüyordu, bunların onlar olduğuna inanamıyordu...İnce, kısık bir sesle o bildik elf ağıtını söylemeye başladı;

“

Asılı kaldım uçsuz bucaksız bir boşlukta,

Yanan ateşlerin ardında;

Ölmüş savaşçıların bedenlerinin yanında...

Gözlerimden süzülen,

Korkudan doğan gözyaşları değildi aslında,

En sevdiğim arkadaşımın ölü bedenine ağıt yakan birisiydim yalnızca...

Savaşı kaybetmiştik,

Ve hala uzaktan uzağa,

Son bir ümit için çalan boruların sesleri geldi kulağıma.

O an niçin savaştışımızı düşündüm aklımca...                      

Bir şey için savaşmıştık ;

Tüm savaşların sonu için.

Savaşın gölgesiyle sislenmiş kafama,

Bir soru takılmıştı yalnızca:  “Gideceğimiz yer neresi?”: